Bir ilişkide balayı döneminin ne kadar sürdüğüne dair net bir takvim yok. Kimi için birkaç ay, kimi için birkaç yıl, kimi içinse neredeyse bir ömür. Birbirine sevgiyle bakan, sarılan yaşlı bir çift görmek hepimizin kalbini sıcacık yapıyor, değil mi? O zaman balayı dönemi, takvimle değil; iki insanın kurduğu bağla ilgili diyebiliriz.
Balayı dönemi dediğimiz şey aslında yoğun bir aşka, arzunun yüksek olduğu bir coşku haline karşılık geliyor. Partnerinize bakarken kalbinizin hızlanması, her mesajın heyecan yaratması, geleceğin bulanık ama umut dolu görünmesi… Ancak bu yoğunluk azalmaya başladığında, çoğu kişi bunu bir kayıp gibi algılıyor. Oysa bu düşüş, aşkın bittiği değil; şekil değiştirdiği bir evre olabilir.
Sorun genellikle burada başlıyor. İlk havai fişeklerin ardından gelen rutinler, uzlaşmalar ve küçük çatışmalar, ilişkiyi derinleştirebilecekken “heyecan bitti” hissiyle yanlış okunabiliyor. Romantizmi yalnızca yüksek adrenalinle eşitlediğimizde, sakinleşen bir bağ bize sıkıcı veya yetersiz gelebiliyor. Halbuki gerçek yakınlık çoğu zaman tam da bu aşamada kuruluyor.
Belki de balayı döneminin bitip bitmediğini sormak yerine, onun neye evrildiğini sormak daha anlamlı. Çünkü bazı ilişkilerde balayı, geçici bir faz değil; birlikte büyüyen, değişen ve dönüşen bir hal oluyor. Ve belki de asıl mesele, o ilk coşkuyu kaybetmemek değil; aşkın farklı hallerine açık kalabilmekte saklı.
