Ridley Scott’ın filmografisinde uzay gemisi, android, imparatorluk, savaş, suç ve antik Roma var. 88 yaşındaki yönetmen şimdi yeniden bilimkurguya dönüyor; ama bu kez kıyamet sonrası dünyanın ortasında dev yaratıklar ya da zombi orduları değil, bir adam, bir köpek ve hayatta kalmanın insanı neye dönüştürdüğü var.
Scott’ın yeni filmi The Dog Stars, Peter Heller’ın 2012 tarihli aynı adlı romanından uyarlanıyor. Film dünya prömiyerini 20 Ağustos’ta Londra’da yaptı; küresel sinema gösterimleri 26 Ağustos’tan itibaren başlıyor. Başrolde Jacob Elordi, ona Josh Brolin, Margaret Qualley, Guy Pearce ve Benedict Wong eşlik ediyor.
Kıyamet var ama mesele kıyamet değil
Hikâye, yıkıcı bir salgının ardından insan nüfusunun büyük bölümünün yok olduğu bir dünyada geçiyor. Jacob Elordi’nin canlandırdığı Hig, Colorado’da terk edilmiş bir havaalanında köpeğiyle ve Josh Brolin’in oynadığı Bangley ile yaşamını sürdürüyor. Günler, güvenlik, yiyecek, uçuşlar ve hayatta kalma ritüelleri arasında birbirine benziyor.
Sonra bir radyo sinyali geliyor. Hig, bildiği güvenli alanın dışında başka bir yaşam ihtimalinin peşine düşüyor ve bu yolculuk onu Margaret Qualley’nin canlandırdığı Cima ile Guy Pearce’ın oynadığı Pops’a götürüyor. Film tam burada klasik post-apokaliptik gerilimden daha insani bir hatta kayıyor: Hayatta kalmak tek başına yeterli mi, yoksa insanın gerçekten yaşaması için başka insanlara da ihtiyacı var mı?
The Dog Stars’ın çıkış noktası bir roman olduğu için, VibeClub’da daha önce konuştuğumuz kitaptan ekrana uyarlamaların neden bu kadar güçlü çalışabildiği meselesi burada da devreye giriyor. İyi bir uyarlamanın işi yalnız olay örgüsünü taşımak değil; kitabın duygusal merkezini başka bir dilde yeniden kurmak.
Ridley Scott yine dünyayı bozup insanı ortaya bıraktı
Scott’ın bilimkurgu tarafı zaten sinema tarihinde ayrı bir raf. Alien’ın kapalı alan korkusu, Blade Runner’ın neonlu melankolisi, The Martian’ın hayatta kalma iyimserliği… The Dog Stars ise bunların hiçbirinin doğrudan devamı değil; fakat yönetmenin “insan yalnız kaldığında neye tutunur?” sorusuna yeniden dönmesi tesadüf gibi görünmüyor.
Filmde özellikle iyimserlik vurgusu öne çıkıyor. Bu dünya çökmüş olsa da hikâye karanlığın kendisini gösteri haline getirmiyor. Scott ve senarist Mark L. Smith’in yaklaşımı, post-apokaliptik türün kolayca düştüğü “herkes herkesi yer” hissinden uzak durup bağ kurma ihtimalini merkezde tutuyor.
Jacob Elordi için de farklı bir başrol
Jacob Elordi son yıllarda genç yıldız etiketinin dışına çıkmak için oldukça farklı projeler seçiyor. The Dog Stars, fiziksel olarak büyük ama duygusal olarak daha sessiz bir karakter sunuyor. Hig’in yanında köpeğinin bulunması da oyunculuğun tonunu değiştiriyor; karakterin insanlardan uzaklığı, hayvanla kurduğu bağ üzerinden daha görünür hale geliyor.
Josh Brolin’in Bangley’i ise daha sert ve temkinli tarafı temsil ediyor. Biri gökyüzüne bakıp başka bir ihtimali merak ederken diğeri mevcut güvenli alanı korumaya çalışıyor. Kıyamet sonrası hikâyelerin sevdiği “umut mu, güvenlik mi?” gerilimi iki karakterin ilişkisinde toplanıyor.
Bu Colorado biraz fazla İtalyan
Filmin büyük bölümü İtalya’da çekildi. Geniş araziler, terk edilmiş alanlar ve uçsuz bucaksız görüntüler hikâyenin yalnızlık hissini büyütüyor. Ridley Scott’ın görsel dünya kurma takıntısı düşünüldüğünde, kıyamet sonrası sessizliğin dekor değil karakter gibi kullanılması şaşırtıcı değil.
Burada spektakül bekleyen izleyici yine büyük görüntüler bulacak; ama The Dog Stars’ın asıl iddiası patlamadan çok sessizlikte. Film, “dünya bittikten sonra ne olur?” sorusundan çok “dünya bitmiş gibi hissettikten sonra yeniden birine güvenebilir misin?” sorusuna yaklaşıyor.
Ne zaman izleyebiliriz?
The Dog Stars’ın global sinema gösterimi 26 Ağustos 2026’dan itibaren başlıyor. Türkiye vizyon planı sinema zincirleri ve dağıtım takvimine göre değişebileceği için bilet almadan önce yerel programı kontrol etmek gerekiyor.
Ridley Scott’ın dokuz yıla yakın bir aradan sonra bilimkurgu yönetmesi tek başına merak sebebi. Ama film yalnızca “Alien’ın yönetmeni geri döndü” nostaljisine yaslanmıyor. Hikâyenin merkezindeki şey çok daha basit: Dünyanın yarısı gitmiş olsa bile insan hâlâ birine doğru yürümek istiyor.
